काहीतरी तिला सांगायचं होतं*

_ज्यांना काहीतरी सांगायचं होतं, पण बोलू शकले नाहीत अशा सर्वांसाठी.._

*काहीतरी तिला सांगायचं होतं*

मनातलं आज बोलायचं होतं,
काहीतरी तिला सांगायचं होतं,

काळ्याकुट्ट मेघांनी,
जसं आभाळ भरून यावं,
तसं सर्व माझ्या ओठांपर्यंत आलेलं..

जणू वाटायचं,
आता नुसतं मेघ ,
धो-धो कोसळणार आहे..
मनातलं सार काही गुपित,
तिला आज सांगणार आहे..

पण व्हायचं ते भलतंच,

समोर येताच क्षणी ती,
मेघांची गर्दी अचानक नाहीशी व्हावी,
आणि भरलेलं आभाळ निरभ्र व्हावं,
अगदी तसंच बोलायचं ते,
विसरून जायचो..

देव जाणे कशी तेव्हा,
बोबडी माझी वळायची..
पाठीमागे लपवलेली,
फुले अकस्मात गळायची..

महारथी कर्णाला जसे रणांगणार,
अंतसमयी, अटीतटीच्या वेळी, विद्येची विस्मृती झाली होती..
अगदी तशीच विस्मृती, तिच्यासमोर असतांना माझी व्हायची..

रटलेलं, लिहलेलं, ठरवलेलं,
दडवलेलं सारं जागीच थिजून जायचं.

हे असंच चालू होतं..

अशातच माझे,
दिवसच नव्हे तर वर्ष निघून गेली,
मनातली गोष्ट मनात दबून गेली..

ना ती कधी बोलली,
ना मी कधी बोललो,
पण विरहात मात्र दोघेही,
कायमस्वरूपी जळलो..

वाटतंय कुठेतरी मनाला,
जर कदाचित तेव्हा तिला,
सारं काही सांगून दिलं असतं,
मनावरचं ओझं तरी,
आयुष्यभरासाठी हलकं झालं असतं..



*Happy Propose Day*