ती सध्या काय करते?

ती सध्या काय करते?
यापेक्षा *तो सध्या काय करतो?*
हा प्रश्न मला अधिक सतावतो,
आणि त्याच्या विचाराने,
मग मी दुखावतो..

कारण ही तसंच आहे..

हिरवकंच बहरलेलं झाड,
एकदम सुकावं,
तसं त्याच आयुष्य तिच्या मागे लागून,
बर्बाद झालेलं मी माझ्या डोळ्यांनी पाहिलं..

तो हुशार होता,
नुसताच हुशार नाही तर
आमच्या कॉलेजातील,
प्रेमाचा तुषार होता..
दिलदार होता..
दमदार होता,
सोबतच मनाने हळवाही होता..

तो तिच्या प्रेमात पडला,
आणि असा काही पडला,
की नंतर बाहेरच आला नाही..
पार बुडाला होता तो,
तिच्या आकंठ प्रेमात..

अख्ख कॉलेज त्याला,
प्रेमाची मिसाल मानत होतं..
तरुण तरुणी प्रेमासाठी,
त्याची आणाभाका घेत होतं..

प्रेम करावं तर त्या पठ्ठ्यासारखं..
पतंगा होऊन,
आयुष्य खाक करणारं,
साला सब कुछ
तिच्यावर कुर्बान करणारं..

मला ही असंच वाटतं होतं
तेव्हा...

पण बरं झालं मला जमलं नाही..

ज्याच्या आणाभाका पोर पोरी तेव्हा घ्यायचे,
त्याच्यासारख आपण ही करावं,
माझ्याही मनात यायचे.

त्याच अस्तित्वच आज हरवलंय..

तो आता अंधारात कुठंतरी जीवन कुंठत असेल..
आणि आज तर नक्कीच कुणाच्या स्मरणातही नसेल..

पार फिटला तो तिच्यापायी,
वेडावला तो तिच्यापायी..
तिच्याच मागे असायचा,
तिच्याच सेवेत असायचा,
असं वाटायचं कॉलेजला तो,
फक्त तिच्यासाठीच असायचा..

मी ऐकलं,
ती आता सेटल झाली,
पण तो..
तो मेंटल झाला..
त्याचा अतापता नाही,
"लापता" आहे तो तिने नकार दिल्यापासून..

वेळ-पैसा त्यानं पाण्यासारखा
गमावला होता त्यानं,
तिच्या प्रेमात..
नकार मिळाल्यावर देखील,
तसूभर देखील फरक नव्हता,
त्याच्या नित्यनेमात..

हतबलता नैराश्याशिवाय,
काहीच नव्हतं त्याच्या हातात,
जे होते
फॅमिली- दोस्त या,
साऱ्यांपासून तो दुरावला होता,
अन विजनवासात,
कुठेतरी स्थिरावला होता..

मन सुन्न होते,
त्याच्या आठवणींनी,
तो सध्या काय करत असेल?
या विचारांनी..